احوال...

آدمهایی كه الكی و تکراری حالتان را می پرسند
كه آخر تلفن آدرس فلان جا و تلفن فلان دوست را می گيرند و خلاصه دليل الو گفتنشان خود خودت نیستی هم هستند.

اما من عاشق آنهايي هستم كه شايد ماهی يكبار اسمشان روی موبايلت می افتد! اما وقتی اسمش را روی صفحه تلفنت می بینی، خيالت از زندگی جمع می شود.

آنهایی كه عمقشان با تو معلوم است!
آنهایی كه قرار نيست بابت احوال نپرسيدن ها سوال پيچت كنند، آنهایی كه وقتی بعد از هر چند وقت كه باشد وقتی می گويی الو اين را نمی شنوی:
نبايد يه حالی بپرسی!
آنها می گويند: گفتم حالت رو بپرسم...

صابر ابر

پی نوشت: دوست گلم... محدثه ی عزیزم... مرسی که بی توقع کنارمی...